Andrea Mantegna
Pewnego roku wygłoszono następującą homilię wielkanocną:
„Chrystus zmartwychwstał! Ale Wy i tak w to nie wierzycie!”.
W tych dwóch zdaniach zamyka się nasz dramat. Czy nasze życie nie byłoby inne, gdybyśmy naprawdę uwierzyli w Jezusowe zmartwychwstanie? Czy zabiegalibyśmy tak intensywnie o spełnienie naszych marzeń już w doczesności? A może po prostu boimy się, że bez tego spełnienia stracimy całkowicie szansę na jakiekolwiek szczęście?!
Obraz nieżyjącego Jezusa nie jest najbardziej odpowiednią grafiką na święto Zmartwychwstania. A jednak to nasza śmierć jest ostatecznym weryfikatorem wiary w zmartwychwstanie. Czy będziemy wówczas z niecierpliwością czekać na śmierć jak św. Mała Tereska. A może będzie nam się ona wydawać naszą ostateczną porażką. Tego nie wiemy, ale już dzisiaj możemy zbadać nasze odczucia i myśli towarzyszące naszemu wyobrażeniu tej chwili.
Warto z pewnością uczepić się Bożej obietnicy: „kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je” /Mt 16,25/. Kiedy powtórzymy ją sobie w sercu dwa tryliony razy, może uwierzymy na tyle, aby w tamtej chwili za Tereską wyznać: „Umrzeć pragnę dla Ciebie…”.
